هر ساختمان باید یک جشن افتتاحیه داشته باشد. قطعا باید این طور باشد. خواه یک برج چهل طبقه که قامت بلند شهر را به رخ می‌کشد، خواه یک خانه ییلاقی در حاشیه‌ای که هنوز در آن با وزش باد، بوی برگ و رودخانه می‌آید و خواه یک ساختمان مسکونی که قرار است داستان‌های زندگی نسل‌ها، بزرگ شدن بچه‌ها، بزم‌ها و با هم بودن‌ها در آن روایت شود. مهمانان جشن می‌توانند کم یا زیاد باشند. مقامات دیوانی و دفتری، آدم‌های مشهور، معماران، صاحبان اندیشه، روزنامه‌نگاران، دوستان، خانواده و یا فقط یک یار قدیمی. مجلس می تواند ساده یا مجلل باشد. خوراک‌ها و نوشیدنی‌ها؟ مهم نیست. مهم این است که درباره انتخاب ها، تلاش‌ها، ایده ها و امکان‌ها صحبت شود. که به ساختمان به عنوان میزبان لحظه‌های زندگی انسان‌ها، به عنوان یک نقطه زیبا در چشم انداز و به عنوان نماد دیرین آسایش و رشد بشر ادای احترام شود.